Onsterfelijkheid

In de Belgische beeldhouwkunst van de tweede helft van de negentiende eeuw vertegenwoordigt Paul De Vigne de klassieke strekking, gesteund op de studie van de kunst van de klassieke oudheid en de Italiaanse renaissance. De Vigne beschouwde zijn Onsterfelijkheid als zijn beste werk. Hij maakte het naar aanleiding van het overlijden van zijn vriend de schilder Lieven De Winne. Dit…

In de Belgische beeldhouwkunst van de tweede helft van de negentiende eeuw vertegenwoordigt Paul De Vigne de klassieke strekking, gesteund op de studie van de kunst van de klassieke oudheid en de Italiaanse renaissance. De Vigne beschouwde zijn Onsterfelijkheid als zijn beste werk. Hij maakte het naar aanleiding van het overlijden van zijn vriend de schilder Lieven De Winne. Dit bronzen exemplaar stond eertijds in het museum opgesteld als bekroning van een monument voor De Winne. Het monument bevatte ook twee portretten, eveneens in het bezit van het museum: een portret van De Winne door De Vigne en het portret van De Vigne door Rodin, met wie hij in Parijs goed bevriend was. Het monument was een ontwerp van Xavier Mellery.