home
 

Ontdekking van rietsuiker

Rietsuiker wordt voor het eerst gebruikt in Polynesië. Gewoon door op de stengel te kauwen, kan men genieten van de zoetheid. Daarna wordt in India een manier gevonden om het sap te kristalliseren. Bij zijn verovering van dit land, ontdekt de Perzische keizer Darius in 510 voor Christus de zoetstof en noemt het “het riet dat honing geeft zonder bijen”. De productie van deze delicatesse wordt verfijnd door de Arabieren en blijft lang een goed bewaard geheim tot het ontdekt wordt tijdens de kruistochten in de elfde eeuw. Deze christelijke veroveringstochten betekenen het begin van handel met het Oosten, waarbij suiker als een luxe kruid met zeer aangename smaak ook geïmporteerd wordt in Europa.

De vijftiende eeuw betekent een doorbraak voor de verspreiding en productie van suiker. Op weg naar de Nieuwe Wereld neemt Columbus rietsuikerplanten mee. De plant gedijt uitzonderlijk goed in het gunstige klimaat van de Carabiën, waardoor al snel een suikerindustrie opgebouwd wordt. Het zoete product blijft echter een luxe product, waarmee grote winsten geboekt worden, getuige hiervan de bijnaam “het witte goud”. Het onderschrift benadrukt de educatieve waarde van de prent: ‘De technieken voor de wijze waarop suiker geproduceerd wordt, kan je uit deze prent leren’.






De verschillende stappen van het productieproces kunnen eenvoudig gevolgd worden.

Rechts op de achtergrond worden de rietstengels geoogst. Daarna worden ze door twee mannen in kleinere stukken versneden op de voorgrond. De brokken worden dan in manden naar boven gedragen, waar ze met behulp van een watermolen een eerste keer vermaalt worden. Midden op de achtergrond is te zien hoe de persing verfijnd wordt. Het uiteindelijke sap wordt in grote ketels gekookt. Dit kookproces maakt dat onzuiverheden aan het oppervlak komen te drijven en afgeschuimd kunnen worden. De gezuiverde vloeistof wordt in vormen gegoten. Bij de afkoeling kristalliseert de vloeistof en worden de suikerkorrels gevormd, die resulteren in suikerbroden die rechts op de voorgrond uit de mallen worden gehaald.



 

De suikerbiet, tegenwoordig de belangrijkste bron voor suiker, wordt eerst als zodanig herkend in het midden van de achttiende eeuw. Het is pas aan het einde van de negentiende eeuw dat de biet het riet vervangt als hoofdbron voor suiker.